Meer samenwerking tussen CGK en NGK… of toch niet

Het bericht dat vanmorgen in het Nederlands Dagblad verschijnt raakt me meer dan ik eerste vermoedde. ‘Toenadering CGK en NGK op lokaal niveau,’ kopt het artikeltje. Deze week is de landelijke vergadering, synode, van de Christelijke Gereformeerde Kerken bijeen. Nadat de kop me even blij maakt, slaat al snel de teleurstelling toe als ik verder

schermafbeelding-2017-01-25-om-09-43-26

fragment artikel ND 25-01

lees: ‘Aan een plaatselijke samenwerking zijn wel voorwaarden verbonden, legt de synode expliciet vast. Nauwer kerkelijk samenleven is alleen mogelijk met lokale Nederlands Gereformeerde Kerken waar geen kinderen worden toegelaten tot het heilig avondmaal, geen vrouwelijke ouderlingen of diakenen dienen en er geen ruimte is voor homo’s met een relatie.’ BAM, de muur die even leek geslecht, is weer keihard opgetrokken.

Leidsche Rijn

Ik denk terug aan ruim tien jaar geleden, toen ik nog lid was van een christelijke gereformeerde kerk. Vanuit die gemeente was ik betrokken bij de oprichting en missionair werk in een stadsdeel in aanbouw: Leidsche Rijn. Het initiatief werd breed gedragen door kerken uit de regio van NGK, CGK en Gereformeerde Kerken vrijgemaakt. We vonden elkaar in het verlangen om met mensen te verbinden en te laten zien dat het leven met Jezus de moeite waard is. Verschillende activiteiten en lokale ontmoetingen leidden uiteindelijk tot de oprichting van een eigen gemeente in Leidsche Rijn: RijnWaarde. Van de aanvankelijke droom dat dit een officiële samenwerkingsgemeente zou worden was toen weinig meer over. De kerkelijke vergaderingen lieten geen ruimte tot een officieel samenwerken.

Geen ruimte voor gezamenlijke gemeente

Als startende gemeente wilde RijnWaarde nog niet alles dichttimmeren, dus ook niet zwart-op-wit zetten dat er later geen sprake zou zijn van vrouwelijke diakenen en ouderlingen. Dat zou later door de gemeente besloten worden. De kerkenraad van de kerk waar ik toen lid van was besloot om daarop de officiële samenwerking te beëindigen. Dit zou nooit haalbaar zijn op de regionale CGK-vergadering. Ik zat op dat moment zelf ook in de kerkenraad en vraag me nog steeds af hoe we dit anders hadden kunnen aanpakken. We hadden achteraf gezien sowieso het gesprek in de regio moeten voeren. Maar ik begrijp de terughoudendheid, want eerdere regiogesprekken op de CGK-classis over wat toen nog een missionair initiatief was, waren in vervelende sfeer verlopen.

Jonge kerk

Niet lang erna werd Rijnwaarde een NGK-gemeente. Om eerlijk te zijn maakt het de meeste mensen die onze diensten bezoeken en die lid worden weinig uit welke kerkvlag er wappert. We hebben gereformeerde wortels en zoeken naar verbinding met mensen in de wijken, en verbinding tussen mensen en Jezus. Maar het had zo anders kunnen zijn. Het was een mooi voorbeeld en getuigenis geweest als het wel mogelijk was geweest: samen Jezus volgen, door ook over eigen muren heen te stappen. Inmiddels ben ik samen met mijn gezin, na een verhuizing naar dit stadsdeel, alweer vele jaren lid van deze nieuwe NGK in Leidsche Rijn. Ik geniet ervan hoe onze jonge gemeente wegen zoekt om God te dienen, midden in deze grote Vinex-wijk.

Gebed om eenheid

De echo van vorige week klinkt nog na. Tijdens de week van gebed ging het dit jaar speciaal om gebed voor de eenheid onder christenen. ‘Quis non fleret,’ wie zou niet wenen? twitterde Ad de Boer. Ondertussen bedenk ik me hoe dat later in de hemel en op de nieuwe aarde zal gaan. Komen we daar ook met een eisenlijstje, onder welke voorwaarden we wel en onder welke we niet samen willen zijn?

Als dat niet zo is, dan zou het een mooie aanbeveling zijn om nu alvast te beginnen om onze muren te laten vallen. Om dan te ontdekken dat, ook zonder onze kerkelijke gewoonten en gebruiken, Jezus nog steeds dezelfde is. Ik hoor nog een echo: Jezus’ schreeuw dat het is volbracht. We hebben nog veel te leren, mezelf incluis. Quis non fleret.

 

PS, eind februari verschijnt mijn boek  ‘Ik val niet uit zijn hand’ met veertig hoopvolle verhalen.

 

Advertenties

2017: alles komt goed

Terwijl buiten een paar vroege vuurpijlen fluitend omhoog floten, probeerde ik op de bank mijn zenuwen te bedwingen. De klok wees kwart voor twaalf, op oudejaarsavond. Mijn vader las Psalm 90 en sprak een gebed uit, zoals elk jaar.

visie-kerst-2016

Ik vond het als kind altijd een wat sombere psalm. De gedachte dat ik gras was en morgenochtend verdord zou zijn, vond ik niet echt een mooi vooruitzicht voor het nieuwe jaar. Eenmaal volwassen geworden, met een eigen gezin, zette ik dit ritueel voort. Het diepe verlangen naar de komst van God, dat de psalmdichter verwoordt, spreekt me elk jaar meer aan. Terugblikkend was 2016 weer een bijzonder jaar. Met mooie dingen om dankbaar voor te zijn, maar ook met veel geweld en verwoesting wereldwijd.

We vierden Kerst, de komst van de Mensenzoon die afdaalt in onze wereld. En straks op oudejaarsavond, dan zie ik in mijn ooghoek onze tienerzoon zitten, met de aansteeklont al in zijn handen. En ik lees weer die Psalm, dit jaar in de prachtige versie van Psalmen voor Nu:

‘Wat wij ook aanraken, wat wij beginnen, God. Hou van ons Heer, want dan komt alles goed.’

PS, eind februari verschijnt mijn boek  met veertig hoopvolle verhalen.

De tekst van bovenstaande blog is mijn voorwoord in EO-Visie 52/53 2016. Beeld cover: Jorik Algra, illustratie: Studio Rebel.

 

Een krom kerstfeest

Dit jaar hebben we een kromme kerstboom. De kluit zit vreemd scheef, helemaal aan de zijkant van de boom. Onze dochter kocht de boom en zette hem met veel moeite in een mand; het lukte om ‘m nog aardig rechtop te zetten.

fullsizerender

Nu was ik pas in winters Finland en zag daar majestueuze bossen, met kaarsrechte naaldbomen die haast tot in de hemel reiken. Toen ik bij thuiskomst onze kromme boom zag moest ik dus even wennen. Waarom heb je zo’n kromme boom meegenomen, vroeg ik onze dochter. ‘Hij stond helemaal alleen, apart van alle andere bomen. Ik vond dat zo zielig dat ik juist deze wilde meenemen,’ antwoordt ze wat verontschuldigend.

Wow, dat antwoord maakt me even stil. Het perfecte plaatje van kaarsrechte bomen maakt plaats voor dit mooie tafereel waarin kerst veel beter zichtbaar wordt. Kerst is verre van kaarsrecht. Dit jaar vieren we een krom kerstfeest en eigenlijk voel ik me daar veel beter bij. Alsof in die kromme boom iets te zien is van Syrische kinderen die dit jaar de kerst niet hebben gehaald, van twee Turkse soldaten die onvoorstelbaar wreed zijn vermoord, van die oude mevrouw die elke dag uit het raam staart of iemand aan haar denkt, van een vrachtwagen die een drukbezochte kerstmarkt opdendert…

De lichtjes in de boom zijn hetzelfde als anders, klein maar helder. Ze geven de kromme boom iets van zijn glans terug. Kleine lichtjes die vertellen dat dit kromme kerstfeest het feest is van hoop en vertrouwen. Van een baby die geboren werd in een wereld waar hij niet welkom was. Van een bijbels verhaal dat voor velen te krom klinkt om te kunnen geloven. Onze boom krijgt straks een mooi plaatsje in de tuin, tot volgend jaar. Voor een nieuw, krom kerstfeest.

Marco van der Straten

PS, eind februari verschijnt mijn boek  met veertig hoopvolle verhalen.

Bidden voor Andries Knevel?

De oproep om te bidden voor de zieke Andries Knevel, leidt tot duizenden steunbetuigingen van mensen die hem het beste wensen en aangeven te zullen bidden. Anderen uiten op sociale media hun ongenoegen over de gebedsvraag van de EO, soms met vlijmscherpe woorden.

Het is prachtig om te zien hoe ook mensen die zelf niets met het christelijke geloof hebben, aan Andries denken en een hartverwarmende reactie op de Facebook-pagina van de EO achter laten. Ik vind dit een mooi voorbeeld:

“Ik zal niet bidden, ben atheïstisch opgevoed, wat voor mijn gevoel ook een vorm van geloof is. Maar ik zal wel duimen dat hij snel mag herstellen (is dat ook niet een vorm van bidden?) Misschien willen de gelovigen hier bidden voor mijn herstel? En diegene die niet geloven kunnen dan misschien duimen? Welke polemiek dan ook kan soms goed zijn en terecht. Maar soms is het misschien beter om alleen het goede te wensen aan iemand? Fijne week voor iedereen!”

Maar hoe reageer je op de mensen die kwaad zijn dat de EO durft te vragen om gebed? Vaak is de strekking van de reacties: als God zou bestaan, als bidden zin zou hebben, waarom is er dan zoveel leed op de wereld? Is God daar blind voor? Zou hij Andries voortrekken?

Lees hier verder op de site EO-Geloven

Amazing Grace voor de VS…

Het is raar wakker worden op deze woensdag 9 november. Gisteravond rolden we de nacht nog in met een bijzonder lied. Het was een verrassende afsluiting van de themauitzending van Pauw over de Amerikaanse Presidentsverkiezingen. Zo! Gospel Choir zingt Amazing Grace, terwijl Johan Fretz een ode brengt aan Barack Obama.

Een hardcore gospelsong bij de Vara, het kan onverschilliger.

Amazing grace, how sweet the sound

That saved a wretch like me.

I once was lost, but now am found.

Was blind, but now I see.

Obama zette het lied zelf in tijdens zijn toespraak op de begrafenis van dominee Clementa Pickney. Hij was een van de slachtoffers van de raciale schietpartij in Charleston in juni 2015.

amazing-grace

Thats grace that taught my heart to fear

And grace my fears relieved.

How precious did that grace appear

The hour I first believed.

John Newton schreef het lied. Hij was slavenhandelaar. Na een heftige ervaring op zee, waarbij wonderbaarlijk een zware storm overleefde, besefte hij zich dat het alleen God kon zijn die hem had gered. Hij werd christen en uiteindelijk predikant in Londen.

Through many dangers, toils and snares

I have already come.

’t was grace that brought me safe thus far,

And grace will lead us home.

Het is een lied met oude woorden en het laat zich moeilijk in het Nederlands vertalen, zonder dat het aan kracht inboet. Obama wist heel goed wat de oorsprong is van dit lied. In de speech die aan zijn inzet van Amazing Grace voorafging haalde hij het racisme in de VS aan, van de slavenhandel vroeger tot recente voorvallen van discriminatie. Amazing Grace, als vurig pleidooi, als lied uit het hart dat onderstreept dat voor God iedereen gelijk is én dat in die grace onze enige hoop ligt.

When we’ve been there ten thousand years

Bright shining as the sun,

We’ve no less days to sing God’s praise

Then when we first begun.

Amerika koos Donald Trump als nieuwe President. Hoe nu verder? De Vara zette de toon: Amazing Grace is wat Amerika ook de komende jaren hard nodig zal hebben. Vandaag misschien nog wel harder dan ik kon vermoeden toen ik vannacht ging slapen. Amazing grace, Amerika heeft het heel hard nodig. Net zoals ik.

Amazing Grace, ingezet door Barack Obama

 

Een brief aan alle haters

Beste hater,

In jouw wereldbeeld is geen ruimte voor andere mensen. Om de een of andere reden heb je jezelf opgesloten in een zuurstofarm denkraam, gebaseerd op een ideologie waar andersdenkenden niet inpassen. Het zijn kinderen, moeders, vaders, opa’s, oma’s, tieners, singles, homo’s, hetero’s, moslims, christenen, jezidi’s, hindoes, boeddhisten en ga zo nog maar even door. Kortweg: ménsen; je blaast het leven uit ze weg met een druk op de knop of het overhalen van de trekker. Of met jouw vlijmscherpe pen vuur je dodelijke woorden af, die de verdeeldheid alleen maar versterken.

3d34d16e8a50bca02c0849867190d4f0Zoals met die druk op de knop ook jouw leven ten einde is, zo vernietig je stukje bij beetje iets van de veelkleurigheid van onze samenleving. En het brengt je levensdoel geen millimeter dichterbij. Er wacht geen paradijs met een rij maagden op je. En als je morgen wel wakker wordt, dan is de wereld echt niet mooier geworden omdat je mensen hebt afgeslacht met een andere seksuele geaardheid dan jij. Of jouw haatberichten leveren je wellicht hooguit retweets en nieuwe volgers op social media op. Maar je zult merken dat die kick slechts van korte duur is. Morgen heb je weer een nieuw portie haat nodig om je honger te stillen.

Haat zal je levensgeluk niet groter maken. Het enige dat je bereikt is dat het stukje bij beetje grauwer wordt op onze aardbol. De donkere wolk van angst schuift steeds een beetje verder voor de zon. Het afschaffen van welke religie of levensovertuiging dan ook zal daar geen einde aan maken.

Haat, het zal je verstikken. Het woekert net zolang door tot het laatste restje menselijkheid uit je is verdwenen. Voordat het zover is, kun je ervoor kiezen om het anders te doen. Geef iedereen de ruimte om mens te zijn. Liefde is sterker dan haat. Het zal je misschien verrassen, maar daar begint je echte geluk. Wacht er niet mee tot morgen, maar kies er vandaag voor.

Let love rule.

Tranen op een bed violen

Middels aandachtige halen van het scheermes, lijkt jongste zoon Tom zich met zijn vader Hans te verzoenen. ‘Zo kun je niet sterven,’ had hij even daarvoor in de film Knielen op een bed violen tegen zijn vader gezegd. Het is een aandoenlijke scene. Ik voel de tranen in mijn ogen branden en ben weer even 10 jaar terug in de tijd.

Gillette

marco en papa

Mijn vader en ik, zo’n 40 jaar geleden

Inmiddels rolt een eerste traan over mijn wang. Op 23 maart 2006 zeepte ik het gezicht van mijn vader in. Gewoon met Gillette scheerschuim, dat had hij altijd gebruikt. Zijn huid voelt nog erg warm aan, niet verwonderlijk na de zeer hoge koorts die hij de afgelopen dagen had. Heel voorzichtig laat ik het scheermesje over zijn huid glijden, bang om een snee te veroorzaken. Hij zal het niet meer voelen, maar ik weet dat dit de laatste keer is dat we hem kunnen verzorgen. Na een ziekte van tien jaar is hij zojuist overleden. Mijn vader, rots in de branding, Cor van der Straten. 59 jaar oud.

Gunnen

De scheerscène is het enige uit de film dat me aan mijn vader doet terugdenken. Waar Hans Sievez naar het einde van zijn leven toe steeds verder van zijn gezin vervreemdt en wegzinkt in angst voor God, maakt mijn vader in zijn ziektejaren een omgekeerde beweging. ‘Ik zou dit wel aan iedereen gunnen,’ vertelde hij eens. Hij doelde niet op zijn ziekte, maar wel op de manier waarop het zijn geloof in God had veranderd. Hij ervoer heel sterk dat God voor hem zorgde, en dat hij in vrede met God kon leven en sterven. En waar hij het toen mijn zussen en ik nog klein waren moeilijk vond om over zijn gevoel te praten, hadden we nu nog mooie gesprekken en zei hij in de laatste jaren geregeld hoeveel hij van ons hield.

Psalm 139

Twee nachten voor hij stierf waakten we bij zijn bed. Samen met mijn moeder en zussen Irma en Arjanne. Beurtelings naast het bed, even liggend op de bank of op het logeerbed. Mijn vader was niet meer bij kennis. Toch vond ik het bijzonder om midden in de nacht bij hem te zijn. Ik las zijn lievelingspsalm, 139: ‘Heer, U doorgrondt en kent mij’. En, hoewel daar theologisch gezien natuurlijk van alles tegenin te brengen is, sloeg ik net als hij deed de verzen 19 tot en met 22 over. Die verzen spreken van haat tegen vijanden van God en de vraag aan Hem om ze om te brengen. Dat gunde hij niemand, liever sprak hij over het geduld dat God met mensen heeft en over Zijn liefde voor ons.

Levenslied

En toen, geurend scheerschuim. Voor de laatste keer. Het kon me niet lang genoeg duren, het was een intiem en kostbaar moment. Tegelijk sloeg het verdriet een enorm gat van binnen. Mijn vader en ik, we begrepen elkaar vaak voordat een woord gesproken was. Ik wist hoezeer ik hem zou gaan missen. Maar natuurlijk, ik was blij dat het lijden voor hem voorbij was. Straks zou op zijn grafsteen de tekst uitgehouwen staan: ‘Heer, U doorgrondt en kent mij, U legt uw handen op mij, en u bent voor mij en naast mij en om me heen, elke dag’. Het was het lied van zijn leven geworden.

Gemis

Nu, tien jaar later. Wat is er veel veranderd. Zijn geur is uit ons ouderlijk huis verdwenen. De inrichting veranderde, herinneringen vervaagden met elke streek latex op de muur. Het lied van zijn leven is blijven klinken. En, zoals hijzelf al had voorspeld, is in de loop van jaren de scherpte van het gemis minder geworden. Maar wat zou ik nog even graag met hem bijpraten, vertellen hoe het met de kinderen en ons gaat, ons nieuwe huis laten zien. En wat ben ik benieuwd hoe het is om bij God te zijn. Wat zou hij daarover kunnen vertellen?

Goede Vrijdag

In de stille week van Goede Vrijdag, komt het samen. De herinneringen aan de belangrijkste en meest dierbare man uit mijn leven, zijn vertrouwen op Jezus, die zelf door het diepste lijden is gegaan. Voor Jezus was er geen liefdevol scheerschuim. Hij incasseerde spot en hoon, werd zelfs door God verlaten. Hij zette de toon voor het lied dat mijn vader zo dierbaar was.

Woensdag bezoeken mijn moeder, zussen en ik het graf. We staan weer even stil bij wie hij voor ons was. En ik laat mijn handen even over de in steen uitgehouwen tekst glijden. Als herinnering aan de belangrijkste levensles die mijn vader ons gaf. Over de bloemen hoef ik dit jaar niet na te denken. Op zijn graf staan verse violen.

Marco van der Straten