Het tegeltje van oma

Altijd als ik als kleine jongen bij oma kwam, las ik even de tekst op het tegeltje in de gang: ‘God heeft ons geen kalme reis beloofd, maar wel een behouden aankomst’. Vandaag kwam aan oma’s levensreis een einde, op de gezegende leeftijd van 101 jaar.

Het tegeltje hing in het huis van opa en oma recht tegenover de voordeur, naast de tegel (1)deurbel. Die bel had twee lange metalen staven. Als je ze beurtelings tegen de muur ketste, gaven ze hetzelfde dingdong-geluid als dat je op het knopje van de deurbel drukte. Ondertussen snoof ik de geur op van sudderend draadjesvlees en groentesoep met te grote, melige ballen.

Vroeger logeerde ik er geregeld. Ik herinner me hoe ik het altijd doodeng vond op de logeerkamer. Mijn opa en oma woonden in een appartement op de begane grond. De slaapkamers waren een eind uit elkaar, je moest door de woonkamer om van de ene naar de andere kant te komen. In mijn herinnering had de logeerkamer zware, velours gordijnen. Ik verbeelde me dat er iemand achter kon staan. Vanuit de tuin zou het een klein kunstje zijn om het raam open te breken en mij op zijn minst te ontvoeren. Gelukkig bleef het bij de gedachte. Oma zette een potje naast mijn logeerbed, voor als ik ’s nachts moest plassen. Ik weet nog goed dat ik dat een keer had gedaan en dat ik mijn knuffelbeer erin liet vallen. Compleet met het bruine truitje dat oma net die avond voor beer had gehaakt. Gelukkig stond er een gashaard in de woonkamer, dus daar heb ik beer maar opgelegd, was ‘ie zo weer droog. Ik heb niet het idee dat oma dat heeft doorgehad. Beer rook sindsdien wel een beetje zuur.

Op een of andere manier moet ik altijd aan deze jeugdherinneringen denken als ik aan oma denk. We hebben haar lang mogen meemaken. Tot op hoge leeftijd genoot zeIMG_8871.jpg met volle teugen van het leven. Ze kon als geen ander schaterlachen om een goeie grap.
Toen ze enkele jaren geleden nauwelijks meer kon horen, deed ze dat dan ook nog volop, zelfs als een oom een foute mop vertelde. Oma had een ijzeren gestel. Toen ze enkele jaren geleden een keer op straat over haar rollator was gevallen, herstelde haar gebroken schouder pijlsnel. En hoewel het de laatste jaren steeds moeizamer ging met haar gezondheid, genoot ze nog steeds als bijvoorbeeld Sinterklaas in het wooncentrum op bezoek kwam, of als ze jarig was. Oma leefde het leven met volle teugen.

Ik weet niet waar het tegeltje van toen is gebleven. Misschien ligt het nog ergens in een la, of hangt het thuis bij een van de tantes. Ik vond net eenzelfde op Marktplaats, €2,95. Dat is geen geld voor een warme herinnering aan oma. Dag oma, ik vertrouw erop dat u een behouden aankomst heeft.

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Eberhard van der Laan en de barmhartige Samaritaan

De 13-jarige Eberhard zette de dominee voor het blok: “Komen Inca’s die Christus niet kennen in de hemel?” Het korte antwoord dat volgde, was voor de puberende Van der Laan de druppel om de kerk de rug toe te keren. Of de Inca’s dan pech hebben gehad, vroeg hij voor de zekerheid nog. Die vraag beantwoordde de predikant met ja.

 Lees dit artikel dat ik schreef na het overlijden van burgemeester Van der Laan verder op de site van EO-Visie.
csm_ANP-Van_Der_Laan_7a88b384e8

Passanten

Van de acht langsfietsende jongens, strekten even voorbij ons huis twee hun arm: ‘kankerhoer, kankerhoer’. Luid schreeuwend fietsten ze door, ik staarde ze vanuit onze voortuin verbijsterd na. Ze riepen het tegen niemand in het bijzonder. Toch was juist demist plek waar ze het deden diep pijnlijk. Daar wonen twee buurtgenoten die alles weten van deze ingrijpende ziekte. Moest ik iets doen? Er achteraan en ze aanspreken? Ik deed niets, maar het laat me niet los. Waar komt die agressieve bravoure vandaan om al Hitler-groetend grove teksten te schreeuwen?

Een dag later, liep ik naar de kassa in de supermarkt. BAM, net voor mij geeft een grijze dame van een jaar of zestig de vrouw voor haar een stevige klap: ‘zet dat mandje even ergens anders neer!’. De geslagen vrouw geeft een duw terug en scheldt de andere vrouw verrot. Ook vrouwen van gemiddelde leeftijd kunnen blijkbaar testosteronbommetjes zijn.

Ik begon me op de terugweg naar huis net af te vragen of deze voorvallen exemplarisch zijn voor de tijd waarin we leven, toen ik ze aan zag komen fietsen. Twee tieners, een jongen en een meisje. Ze fietsten dicht naast elkaar. Toen ik dichterbij kwam zag ik waarom: ze deelden samen een set oortjes, genietend van de muziek. Het was op dezelfde plek waar enkele dagen eerder de opgefokte jongens langsreden. Ze lachten. Dat beeld houd ik maar even vast.

 

 

 

 

‘Ik val niet uit zijn hand’ tijdens lezersavond EO-Visie

EO-Visie organiseert op dinsdag 30 mei een avond met hoopvolle verhalen en liedjes in de kapel van het EO-gebouw. Het is voor iedereen wel herkenbaar: soms zijn er periodes in je leven waarin onzekerheid, verdriet of zorgen de boventoon voeren. Wat merk je dan van God? En als het juist voor de wind gaat, hoe zie je Hem dan? Matthijn Buwalda en Marco van der Straten nemen u een uur mee op reis, langs liedjes en verhalen, op zoek naar lichtpuntjes van God.

Wil je erbij zijn? Je kunt hier voor tien euro een kaartje reserveren. Je krijgt er dan ook nog eens mijn boek Ik val niet uit zijn hand bij. Zie ik je op 30 mei in Hilversum?

Schermafbeelding 2017-04-18 om 22.25.42

Matthijn Buwalda (rechts) en Marco van der Straten

Pasen: kan ik iets voor je doen?

Het was een machteloos moment tijdens The Passion. Als Jezus op het punt staat om ter dood veroordeeld te worden, komt verteller Remco Veldhuis het podium op: “Kan ik iets voor je doen?”. Het prachtige lied van De Dijk klinkt bijna als een vervreemdend intermezzo in de scène waarin de veroordeling van Jezus uiteen wordt gezet:

‘Is er iets wat ik doen kan
Wat je helpt in de pijn?
Wat iets voor je betekent
Wil ik graag voor je zijn.’

Lees deze blog verder op EO-Geloven.

csm_Dwight-Passion-slot_0ca269c989

‘Mooie dingen met weinig woorden zeggen’

Wat een verrassing om de prachtige recensie te lezen, die Jan Wolsheimer over mijn boek Ik val niet uit zijn hand schreef. In zijn blog, met als titel ‘Keelpastilles voor het hart’, beschrijft Jan hoe hij elke dag een hoofdstuk leest en de gedachte uiSchermafbeelding 2017-04-02 om 08.47.00t de tekst mee de dag in neemt.

‘Het échte leven wordt beschreven en de vele anekdotes en verhaallijntjes die Marco aan het papier toevertrouwd zijn meer dan de moeite waard. Om heel langzaam op te zuigen.’

 

 

Boek ‘Ik val niet uit zijn hand’ verkrijgbaar

Wat bijzonder om mijn eerste, eigen boek in handen te hebben. bij Ark Media is Ik val niet uit zijn hand verschenen; ik noem het een hoopvol boek. Niet ofoto-boekje-marcomdat ik het heb geschreven, maar omdat het iets laat zien over leven met God, juist als het moeilijk is.

Het boek kost slechts € 9,95 en is verkrijgbaar of te bestellen bij alle boekwinkels en via deze site.

In verschillende media vertel ik in maart 2017 hierover.