Zou ik naar die genezingsdienst gaan? Wonderlijk.

Op Facebook kom ik de aankondiging tegen: Gebedsdienst voor genezing, ‘laat Uw kracht zien’… Christenen uit verschillende kerken komen op zondagavond 31 mei bij elkaar in Leidsche Rijn om God te eren en om te bidden voor genezing van zieken.

Ik hoef er niet lang over na te denken om me te realiseren dat ik tot de doelgroep behoor. Ik ben dan inmiddels acht maanden ziek thuis door een verstoring van mijn immuunsysteem. Ik weet dat God kan genezen en heb het ook wel eens zien gebeuren. Dat was op reis in Mongolië. Ik heb ook meegemaakt dat er voor genezing werd gebeden en dat de ziekte gewoon doorwoekerde. Dat was bij mijn vader, die op 59-jarige leeftijd aan kanker overleed. Zelf getuigde hij wel dat hij na gebed en ziekenzalving diepe vrede van God had ontvangen. God haalde hem thuis, maar ik mis hem nog steeds.

jesaja40-1024x768En nu een genezingsdienst in onze eigen kerk, samen met andere christenen. Ik wist ergens wel dat ik er heen zou gaan, maar ik had er helemaal geen zin in. Het laatste waar ik op zat te wachten waren overspannen verwachtingen en gebed waarin zou worden geprobeerd om genezing af te dwingen. Juist omdat God almachtig is heeft Hij onze power niet nodig. Maar oké, ik zou gaan. Denk ik.

De zondag ervoor kwam iemand uit onze gemeente me achterna gesneld. Ik had mijn fiets alweer in de hand, want was het gezamenlijk koffiedrinken na de dienst ontvlucht. Normaal altijd gezellig, maar ik had echt geen energie voor zoveel mensen bij elkaar. Laat mij maar even. Maar daar was hij. Ik had hem nog nooit gesproken. ‘Marco, ik heb de afgelopen week veel aan je moeten denken. Ik denk echt dat het goed is als je volgende week zondagavond komt.’ Meer dan dat was het eigenlijk niet. Toch deed het me wat. Ik wist dat hij in het gebedsteam van onze kerk zit. Ik zei nog dat ik van plan was om te komen.

Wat volgde was een moeizame week, waarin het echt niet zo lekker ging. Ik voelde me weer dubbel over het vooruitzicht van de gebedsdienst. Had er niet zoveel fut voor. Vorige week bad ik tijdens drie dagen retraite in een klooster veel om genezing. Ik beloofde God: ‘Als ik beter word zal ik veel mensen vertellen hoe machtig U bent en dat ik dankbaar ben.’ En ik dacht er eigenlijk al snel achteraan: ‘Als ik niet beter word trouwens ook…’. Ik wist dat er ook veel door anderen voor me werd gebeden; vrienden, familie, collega’s, gemeenteleden… maar ik voelde me die week weer behoorlijk ziek.

Op zondagochtend ging ik niet mee naar de kerk. Omdat ik ’s avonds naar de gebedsdienst wilde gaan, moest ik mijn beperkte energie sparen. Mijn vrouw werd ’s morgens nog door mensen aangesproken: ‘Marco komt vanavond toch wel?’. Ja, ik kwam.

Vanaf het moment dat ik in de zaal was voelde ik me ontspannen. Gewoon, zo’n gevoel dat het goed is. Een van de voorgangers uit onze wijk preekte hoopvol, maar gelukkig was het geen powerpreaching.   Een preek vol verwachting, vol overtuiging van Gods kracht, maar God bleef ook God. We hebben hem niet in onze broekzak.

Daarna was er tijd voor gebed. Aan de zijkant van de zaal stonden tweetallen klaar om te bidden. Wie wilde, kon er naartoe gaan. Ik keek even afwachtend rond en liep erheen. Ik moest even wachten, maar kwam terecht bij de man die me vorige week zondag had aangesproken en zijn vrouw. Ik vertelde waar ik gebed voor vroeg. Ze baden. Rustig. Vredig. Een warme tinteling liep over mijn rug. Een diepe rust in mijn binnenste, de overtuiging dat God er was. Ik werd gezalfd, met olie werd een kruisje op mijn voorhoofd getekend en ik werd gezegend in Jezus naam. Even later zat ik weer op mijn plaats in de zaal. Ik voelde me blij en vredig. Het was hoe dan ook goed. ‘Zou er iets bijzonders zijn gebeurd?’ vroeg ik me af. Het was sowieso een aparte ervaring.

In de dagen die volgden nam mijn energie razendsnel toe. Ik deed binnen twee weken al dingen die ik de maand ervoor nog voor onmogelijk had gehouden. Mijn vrouw vroeg geregeld of ik ook weer even wilde gaan zitten ;). Ik kon weer beginnen met werken, een halve dag per week slechts, maar toch. Na vier weken beklom ik met onze dochter te voet de twee verdiepingen van de Eiffeltoren tijdens een tripje naar Parijs. In de hitte.

Vandaag zat ik weer bij de reumatoloog voor de uitslag van nieuwe onderzoeken. Er zijn gelukkig geen aanwijzingen te vinden dat mijn aandoening chronisch is. Nee, ik ben nog niet helemaal beter. Er is nog veel pijn en ik moet nog wijs met mijn energie omgaan. Maar ik ben op de weg terug. En zoals beloofd: ik deel het graag met jullie. Ik weet dat het ook heel anders kan gaan. Zoals ik schreef heb ik dat van dichtbij meegemaakt, meerdere malen zelfs. Maar dit is er ook: God geeft me herstel, nieuwe energie. Ik ben Hem dankbaar dat Hij zijn kracht heeft laten zien. Op Zijn tijd en op Zijn manier. Voor mijzelf staat vast dat God trouw is: (juist) midden in de ellende, maar ook met verrassende vernieuwingskracht.

Marco van der Straten

Advertenties

8 gedachtes over “Zou ik naar die genezingsdienst gaan? Wonderlijk.

  1. Dank voor het delen Marco en dat beter met je gaat inmiddels. Ik herken veel van de strijd in het wel/niet gaan, met de meiden.
    Ik ben er zeker van dat, ook al volgt er geen genezing, er inderdaad wel een diepe rust en vrede kan komen dat Hij erbij is en niet los zal laten. In Christus verbonden, Ciska

  2. Dank voor het delen van deze ervaring! Zo herkenbaar! Ga alsjeblieft door op deze weg – het zal leiden tot betere kennis van Wie onze Heer is, en ervaring van Zijn Liefde. Ik bid je vooral veel wijsheid toe in het omgaan met ‘wijkende’ grenzen.
    Mijn (onze) ervaring is dat als je hoe dan ook, God centraal zet in je houding t.o.v. je situatie, dat Hij altijd antwoordt. Er dan gebeurt er altijd iets.
    Bij ons gebeurde er ook iets na ziekenzalving (van mijn man – kanker). Nee, geen genezing. Maar iets wat verrijkend werd voor de rest van ons leven. Er kwam zoveel rust, vrede en ontspanning, dat we de dagen van operatie – en wat daar allemaal op volgde – heel goed zijn doorgekomen.
    We hebben hierna nog jaren mogen genieten van elkaar en van ons gezin. Telkens opnieuw konden we terug naar Gods vrede – Zijn aanwezigheid. Natuurlijk veranderde ons leven. Natuurlijk waren er scherpere grenzen. Maar het was een goed en ‘vol’ leven.
    Nu, terugkijkend weet ik niet waar ik meer blij mee zou zijn: genezing na de ziekenzalving, of dat wat we nu mochten ontvangen en wat ons hele verdere leven zó heeft verrijkt. Eigenlijk weet ik het wel. Ik kies dan voor het laatste: de verrijking van ons leven door Gods genade.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s