Vanmorgen schudde ik de laatste kalktablet uit het buisje. Tenminste, de laatste van de eerste 30. Ik ben op de helft. Naast de dagelijkse dosis prednison, slik ik o.a. deze tabletten om schadelijke bijwerkingen te voorkomen.

De kuur is goed aangeslagen, wat betekent dat de door sarcoïdose ontstane ontstekingen zijn verdwenen. Gelukkig gaat het dus wat beter met me dan enkele weken geleden. Elke week gebruik ik iets minder prednison, in de hoop dat mijn auto-immuunsysteem zelf weer goed aan het werk gaat. De ene dag voel ik me vrij goed, de andere dag weer alsof ik flink griep heb. Ik ben blij dat het langzaam vooruit gaat en hoopvol voor de komende tijd.

Ondertussen heb ik van de nood een deugd gemaakt en in de afgelopen dagen een fotostilteretraite gevolgd in de prachtige Paulus abdij in Oosterhout. Het was een geweldige tijd, een totaal nieuwe ervaring voor me. Mijn ongeduld werd gestild door de diepe vrede van Christus. Misschien deel ik daar later nog eens iets meer over.

Voorlopig koester ik – op advies van een van de retraitebegeleiders – de mooie ervaringen als een klein, ontkiemend plantje.

Ik ben God dankbaar voor wat Hij geeft. Hij, die in de eerste plaats niets meer van me vraagt dan gewoon met Hem te zijn. Dat is voor mij een ontdekking en een zegen.

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Nood en deugd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s