En toch, ere zij God

Daar stonden we dan op de Dam. Ere zij God zongen we met honderden aanwezigen bij Kerstfeest op de Dam. En ik zong het uit volle borst mee. “Vrede op aarde,’ borrelde het van binnenuit omhoog. Vlak daarvoor sijpelden via twitter de eerste berichten door over de afschuwelijke schietpartij in Connecticut. En ik voelde zo sterk het contrast tussen het mooie sfeervolle kerstfeest en de rauwe werkelijkheid van ouders die even daarvoor hun kind hadden verloren.

Ken je dat gevoel? Dat alle ellende die op je afkomt je gewoon overspoelt? Ik heb dat de laatste tijd regelmatig. Asielzoekers die verdwijnen in mazen van de wet, de zelfmoord van een meisje van 15 voor wie het pesten teveel werd, honderdduizenden vluchtelingen in Syrië, wachtlijsten bij de voedselbanken… het is gewoon teveel om te kunnen beseffen.

Ik moest terugdenken aan een preek van enkele weken geleden. De profeet Habakuk stond centraal. Hij wist wat lijden was, zag om zich heen de verwoestende werking van onrecht en geweld. Hij worstelde met de vraag hoe het kon dat onschuldige mensen zo moesten lijden. Het is een vraag die ook in onze tijd vaak de kop opsteekt. “Als jullie God dan zo machtig is, waarom moest dit dan gebeuren.” Habakuk wist zelf wat lijden was. Zijn boek eindigt zo sterk met wat zijn reactie zou zijn als alles om hem heen zou weg vallen: “Toch zal ik juichen voor de Heer, jubelen voor de God die mij redt.”

Ondanks alles. Midden in een wereld van glasscherven. Midden in pijn, verdriet en machteloosheid. En toch. Ere zij God. Omdat Hij komt om voorgoed de vrede terug te brengen. Hij zal herstellen wat gebroken is. Hij zal onrecht uitbannen en laten zien wat volmaakte liefde is. En tot die tijd? Zolang het nog niet zover is, ligt de taak bij ons om alvast kleine lichtpuntjes te zijn. Om onrecht dat op ons pad komt niet te negeren of te bagatelliseren, maar om te doen wat we moeten doen. Een klein stukje herstel bieden. Een luisterend oor, een helpende hand, een stukje tijd en aandacht. Om hoop en troost te brengen waar dat zo hard nodig is.

Op kerstavond hebben we een viering van Rijnwaarde waarvoor we de inwoners van Leidsche Rijn uitnodigen. Een van de muzikanten zei vanmiddag “het wordt een speciale versie van Ere zij God dit keer, met scheurende gitaren…”.

Het doet me nu al goed. In die gitaar klinkt mijn schreeuw naar de hemel. Ontferm U.

Advertenties

Een gedachte over “En toch, ere zij God

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s